تبلیغات
دعای ندبه مراغه

مراسم بعدی

  • بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم ؛ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ
  • وب سایت دعای ندبـه مراغـه Nodbeh-shohada.IR
  • اولین سایت جامع و تخصصی دعای ندبـه
  • اطلاع رسانی مراسمات و ویژه برنامه های دعای ندبه مسجد شهدای پهرآباد || حسینیه مرحوم درویش تیموری || حسینیه محمدیه || حسینیه جوانان شهداء
  • مجموعه مقالات مذهبی و مهدوی||دانلود های صوتی و تصویری || پیامک های مناسبتی || اخبار و اطلاعیه های دعای ندبه مسجد شهدای پهرآباد || آهنگ های پیشواز || شرح و تفسیر دعای ندبه || مداحی های مادحین مراغه || تصاویر عزاداری ماه محرم در مراغه و ... .
  • «.مقام معظم رهبری: « اهمیت فضای مجازی به اندازه اهمیت انقلاب اسلامی است

خلاصه آخرین ارسالها

انبیا علیهماالسلام در سوگ امام حسین علیه‌السلام

انبیا علیهماالسلام در سوگ امام حسین علیه‌السلام

از حضرت آدم (ع) تا حضرت خاتم النبیین (ص) همه پیامبران برای حضرت سیدالشهدا(ع) عزاداری نموده اند از جمله ...

حضرت آدم (علیه‌السلام)
هنگامی كه حضرت آدم (علیه‌السلام) از كربلا می‌گذشت پایش لغزید و به زمین خورد و خون از پایش جاری شد، سر به آسمان بلند كرد و گفت: خدایا! آیا گناهی از من سرزده است كه اینگونه كیفر می‌شوم؟ وحی آمد: نه! بلكه در این سرزمین فرزندت حسین (علیه‌السلام) به دست ظالمان و ستمكاران به شهادت می‌رسد، خون تو به نشانه همدردی و همرنگی با او به زمین ریخت.
حضرت آدم (علیه‌السلام) قاتل او را نفرین كرد و به سوی كوه عرفات راهی شد. در عرفات نیز بعد از آنكه آدم (علیه‌السلام) داستان شهادت امام حسین (علیه‌السلام) را از جبرئیل  شنید همراه با فرشتگان بر غربت امام گریست و سیلاب اشك بر گونه‌هایش جاری شد[1].
حضرت نوح (علیه‌السلام)
هنگامی كه كشتی نوح بر روی امواج آب به سرزمین كربلا رسید؛ كشتی او به تلاطم افتاد، به حدی كه نوح از غرق شدن كشتی ترسید و گفت: پروردگارا! همه دنیا را سیر كردم و گشتم و چنین دلهره‌ای به من دست نداد.
جبرئیل نازل شد و پیام آورد كه: اینجا شهادتگاه امام حسین (علیه‌السلام) است و سپس [داستان غربت و مظلومیت اباعبدالله (علیه‌السلام) را بیان كرد] آنگاه حضرت نوح (علیه‌السلام) و همراهانش جملگی گریستند و قاتلان امام حسین (علیه‌السلام) را لعنت كردند[2].
حضرت خضر و حضرت موسی (علیهماالسلام)
در ملاقات حضرت خضر و موسی (علیهماالسلام) در مجمع البحرین، خضر از آزمایش دشوار و مصائب خاندان پیامبر، در راه حق و عدالت سخن گفت تا جایی كه سخنش به حادثه كربلا رسید [كه با ذكر مصائب و ستمهائی كه بر امام حسین (علیه‌السلام) روا می‌گردد] صدای این دو پیامبر بزرگوار به گریه بلند شد [و در این مصیبت بسیار گریستند][3].
حضرت سلیمان (علیه‌السلام)
سلیمان نبی (علیه‌السلام) بر قالیچه خود نشسته بود و در فضا حركت می‌كرد، هنگامی كه به محل شهادت امام حسین (علیه‌السلام) رسید، سه بار طوفان شدید، قالیچه او را چرخاند و به زمین فرود آورد. سلیمان (علیه‌السلام) باد را سرزنش كرد.
باد، به اراده خدا مرثیه سرایی بر امام حسین (علیه‌السلام) را آغاز كرد و گفت: ای پیامبر خدا! اینجا محل شهادت حسین (علیه‌السلام) است[4].
حضرت ابراهیم (علیه‌السلام)
بعد از آنكه حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) در امتحان الهی درباره كشتن فرزندش اسماعیل قبول شد، غم اندوه بر او غلبه كرد كه ای كاش این كار را انجام می‌دادم تا به این وسیله بهترین پاداشها را از حق تعالی دریافت می‌كردم. در این هنگام خداوند به او وحی كرد كه: ای ابراهیم! محبوبترین مخلوق جهان آفرینش كیست؟! پاسخ داد: بنده برگزیده‌ات محمد (صلی الله علیه و آله).
وحی آمد: او را بیشتر دوست داری یا خودت را؟ پاسخ داد: او را.
پیام آمد: فرزند او برایت عزیزتر است یا فرزند خودت؟ پاسخ داد: فرزند او[5].
پیام آمد: ابراهیم! گروهی كه خود را امت محمد (صلی الله علیه و آله) می‌خوانند پس از او ظالمانه فرزندش حسین (علیه‌السلام) را سر می‌برند و به شهادت می‌رسانند.
ابراهیم (علیه‌السلام) از شنیدن این حادثه سخن بی تاب شد و قلبش به درد آمد و گریست. در این هنگام به او وحی شد: ای ابراهیم! به خاطر گریه و اندوهت بر حسین (علیه‌السلام) و شهادت او پاداش قربانی كردن اسماعیل و درجات والای شكیبایی بر چنین مصیبت بزرگی را بر تو مقرر داشتیم[6].
حضرت اسماعیل (علیه‌السلام)
هنگامی كه اسماعیل (علیه‌السلام) گوسفندان خود را برای چرا به كنار فرات فرستاد، چوپان به او خبر داد كه چند روز است گوسفندان آب نمی‌آشامند! اسماعیل (علیه‌السلام) از خداوند سبب آنرا پرسید، جبرئیل نازل شد و گفت: ای اسماعیل! از گوسفندانت سؤال كن كه علت آنرا می‌گویند.
حضرت به گوسفندان فرمود: چرا از این آب نمی‌خورید؟
گفتند: به ما خبر رسیده كه فرزندت حسین (علیه‌السلام) در این سرزمین در كنار این نهر تشنه به شهادت خواهد رسید، به این خاطر ما در اندوه او، از این نهر نخواهیم نوشید[7]. [در این حال حضرت اسماعیل بر مظلومیت و عطش امام حسین (علیه‌السلام) سخت گریست].
حضرت عیسی (علیه‌السلام)
زمانی كه عیسی بن مریم (علیه‌السلام) با حواریون از كربلا عبور می‌كردند، آهوانی را دیدند كه در این زمین جمع شده بودند و می‌گریستند، پس حضرت عیسی و حواریون نیز در آن سرزمین نشستند و گریه كردند بعد از مدتی یاران سؤال كردند، یا روح الله! سبب گریه شما چیست؟ حضرت فرمودند: آیا می‌دانید این جا چه سرزمینی است؟ گفتند: نه.
فرمود: این سرزمینی است كه فرزند پیامبر خدا و جگر گوشه بتول در آن كشته می‌شود و در اینجا دفن خواهد شد.
این آهوان با من سخن گفتند كه در این سرزمین به اشتیاق تربت آن فرزند مبارك چَرا می‌كنیم، و در اینجا از شر جانواران و درندگان در امان هستیم[8].
حضرت موسی (علیه‌السلام)
در یكی از روزهائی كه حضرت موسی (علیه‌السلام) در كوه طور با خدای خود مناجات می‌كرد و برای یكی از بنی اسرائیل طلب آمرزش می‌نمود، خداوند به او وحی كرد كه: ای موسی! هر كس از من طلب آمرزش كند، او را می‌آمرزم جز قاتل حسین (علیه‌السلام)!
موسی (علیه‌السلام) از خدا پرسید: قاتل حسین (علیه‌السلام) كیست؟
ندا آمد: تجاوزكاران طغیان گر، در كربلا او را به شهادت می‌رسانند، در حالی كه مركبش به هر سو می‌دود، شیهه می‌كشد و از بیداد ظالمان در مورد فرزند دختر گرامی پیامبر، دادخواهی می‌كند.
بدن گرامی امام حسین (علیه‌السلام) پس از شهادت، بدون غسل و كفن بر روی ریگهای تفتیده كربلا، رها و اموالش غارت می‌شود و خاندانش را در شهرها به اسارت می‌برند و یارانش به خون پاكشان می‌غلطند وسرهایشان را همراه سر مقدس سالارشان، بر فراز نیزه‌ها می‌برند. تشنگی، كودكان خردسالش را هم آغوش مرگ می‌سازد و پوست تن بزرگسالانشان را پژمرده می‌كند. آنان یاری می‌طلبد و یاری گری نمی‌یابند پناه می‌خواهند و پناه دهنده‌ای نمی‌جویند.
موسی (علیه‌السلام) گریست و خداوند فرمود: ای موسی! بدان هر كس عارفانه بر او بگرید یا مردم را بگریاند و یا خود را به صورت سوگواران داغدار او در آورد، بدنش را در آتش دوزخ نخواهد هم سوزاند[9].
حضرت زكریا (علیه‌السلام)
زمانی كه حضرت زكریا در بیت المقدس بود، از خدا خواست كه نامهای مقدس پنج تن را به او بیاموزد، اما هنگامی كه زكریا (علیه‌السلام) نام محمد و علی و فاطمه و حسن (علیهم السلام) را به زبان آورد غم و اندوه از او دور شد؛ ولی با به زبان آوردن نام حسین (علیه‌السلام) غم و اندوه، دلش را فرا گرفت.
روزی از خداوند سؤال كرد كه: پروردگارا! چرا هنگامی كه نام مقدس حسین (علیه‌السلام) را بر زبان جاری می‌كنم اشك از دیدگانم جاری می‌شود و ناله جانسوز از دلم بر می‌خیزد. آنگاه خداوند حادثه جانسوز عاشورا را برای او نقل كرد.
هنگامی كه زكریا این حادثه را شنید، سه روز مسجدش را ترك نكرد، و از ورود مردم جلوگیری نمود و پیوسته به گریه وشیون بر حسین (علیه‌السلام) مشغول بود[10].
حضرت محمد (صلی الله علیه و آله)
پیامبر اكرم حضرت محمد مصطفی (علیه‌السلام) در طول عمر شریفش محافل و مجالس زیادی برای سوگواری امام حسین (علیه‌السلام) داشت. این مجالس قبل از تولد امام حسین (علیه‌السلام) شروع شد. این مجالس و محافل ماتم و اندوه به مناسبتهای گوناگون برپا می‌شد و پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) بر مصائب حسینش می‌گریست. عمده فرق این مجالس با هم در مرثیه سرایان آن بود كه گاهی ذات اقدس الهی، گاهی خود پیامبر و گاه جبرئیل امین مرثیه سرایی می‌كردند[11].
دعای ندبه مراغه

 [1] - بحارالانوار: ج 44، ص 242.[2] - بحارالانوار: ج 44، ص 243.[3] - بحارالانوار: ج 13، ص 279.[4] - بحارالانوار: ج 44، ص 244.[5] - بحارالانوار: ج 44، ص 244.
[6] - عیون الاخبار: ج 1، ص 166.[7] - بحارالانوار: ج 44، ص 243.[8] - بحارالانوار: ج 44، ص 253.[9] - بحارالانوار: ج 44، ص 308.[10] - بحارالانوار: ج 44، ص 223.
[11] - بحارالانوار: ج 14، ص 178.

لطفا دیدگاه ها و نکته نظرات خود را درباره این مطلب مطرح بفرمائید

کاربر گرامی،ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
  • سایت مراجع عظام تقلید web logo

  • احادیث گهربار hadith

    حدیث موضوعی
  • روز شمار فراق Daily departure

  • نگارنده authors

  • لینکهای منتخب Link Dump

  • لوگوی دوستان logo